Akty prawne i przepisy. Poniżej znajduje się lista przepisów regulujących zasady rządzące procedurami dotyczącymi pożyczek krótkoterminowych.
Każdy akt znajduje się w państwowym internetowym systemie aktów prawnych, gdzie można zapoznać się z jego aktualnym, ujednoliconym tekstem. Zapraszam do lektury.
Akty prawne:
- Ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym
- Kredyt konsumencki
- Ustawa o kredycie konsumenckim (Dz. U. 2001 nr 100, poz. 1081 ze zm.) — ma zastosowanie do umów zawartych przed 18 grudnia 2011 r.
- Prawo Bankowe
- Elektroniczne instrumenty płatnicze
- Ustawa o listach zastawnych i bankach hipotecznych
- Ustawa o spółdzielczych kasach oszczędnościowo- kredytowych
- Ustawa antylichwiarska (ustawa o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz o zmianie niektórych innych ustaw)
- Ustawa Prawo spółdzielcze
- Ustawa o księgach wieczystych i hipotece
- Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
- Prawo dewizowe
- Kodeks cywilny
Aktem prawnym, który jest najistotniejszy w procedurze udzielania pożyczek krótkoterminowych, jest ustawa o kredycie konsumenckim. Warto zapoznać się z pełną treścią, tutaj przedstawiam tylko najistotniejsze jej zapisy.
Kredyt konsumencki – regulowany jest ustawą z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2011 nr 126 poz. 715).
Ustawa reguluje prawa i obowiązki związane z kredytami konsumenckimi. Zalicza się do nich umowy:
– pożyczki,
– kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego,
– o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego,
– na mocy której świadczenie pieniężne konsumenta ma zostać spełnione później niż świadczenie kredytodawcy,
– na mocy której kredytodawca zobowiązany jest do zaciągnięcia zobowiązania wobec osoby trzeciej, a konsument do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia.
Zgodnie z nową ustawą, obowiązującą od 18 grudnia 2011, kredyt konsumencki to taki, którego wysokość jest nie większa niż 255.550 zł.
Nie ma znaczenia, jakiego kredytu dotyczy umowa – czy jest to kredyt w rachunku bieżącym, kredyt gotówkowy, samochodowy czy zadłużenie na karcie kredytowej. Przepisy stosuje się do wszelkiego typu kredytów przeznaczonych dla klientów indywidualnych, które spełniają powyższe kryteria kredytu konsumenckiego.
Umowa kredytu konsumenckiego winna zostać zawarta na piśmie. To kredytodawca zobowiązany jest dostarczyć kredytobiorcy egzemplarz umowy.
Powinny się w niej znaleźć następujące dane:
– dane kredytodawcy i kredytobiorcy,
– wysokość kredytu,
– sposób i termin spłaty kredytu,
– oprocentowanie oraz warunki jego zmiany (max. wartość oprocentowania może wynieść 4x kredyt lombardowy NBP, maksymalne oprocentowanie kredytu konsumenckiego wynika z ustawy antylichwiarskiej,
– opłaty i prowizje związane z kredytem (mogą one stanowić więcej niż 5% wartości kredytu, nowa ustawa zlikwidowała ten limit), wyłączono z nich koszty związane z ustanowieniem, zmianą lub wygaśnięciem zabezpieczeń i ubezpieczeń (w tym kosztów ubezpieczenia spłaty kredytu); ubiegając się o kredyt należy zwrócić szczególną uwagę na koszty jego ubezpieczenia; wiele banków i firm pożyczkowych, niższe przychody z tytułu odsetek i prowizji zrekompensowało sobie wprowadzeniem obowiązkowych ubezpieczeń lub podwyższeniem stawek za polisy,
– informację o całkowitym koszcie kredytu i RRSO ,
– sposób zabezpieczenia kredytu i związane z nim opłaty,
– informacje o pozostałych kosztach jakie musi ponieść konsument,
– informacje o uprawnieniu do przedterminowej spłaty kredytu.
Jeżeli kredyt przeznaczony jest na nabycie określonej rzeczy lub usługi, umowa powinna określać ponadto:
– opis rzeczy lub usługi,
– cenę nabycia rzeczy lub usługi,
– jeżeli zapłata nastąpiłaby za gotówkę, oraz cenę nabycia przy wykorzystaniu kredytu,
– część ceny, którą konsument jest zobowiązany zapłacić w gotówce,
– warunki, od których spełnienia uzależnione jest przejście własności rzeczy sprzedanej na konsumenta, jeżeli umowa sprzedaży została zawarta z zastrzeżeniem własności, informację, że kredyt jest dostępny wyłącznie od wskazanego przez sprzedawcę kredytodawcy, jeśli pomiędzy nimi została zawarta tzw. umowa na wyłączność.
Kredytobiorca, ma prawo do spłaty kredytu przed terminem. Kredytodawca nie może w związku z tym pobrać od niego prowizji. Co więcej jest zobowiązany do zwrotu zapłaconych kredytodawcy prowizji i opłat proporcjonalnie do okresu, o który skrócono czas korzystania z kredytu.
Konsument może odstąpić od umowy w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o prawie odstąpienia od umowy, nie później jednak niż w terminie 3 miesięcy od dnia zawarcia umowy. Wzór oświadczenia od umowy kredytobiorca otrzymuje od kredytodawcy (zazwyczaj razem z umową kredytu).
Aby skorzystać z prawa odstąpienia od umowy, kredytobiorca musi doręczyć (na adres wskazany przez kredytodawcę) oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Jeśli kredyt został już wypłacony, koniecznie trzeba zwrócić jego kwotę. W przypadku, gdy został wypłacony np. sprzedawcy, który był pośrednikiem kredytowym, wtedy to on ma obowiązek zwrotu pieniędzy kredytodawcy, a od konsumenta może żądać zapłaty za towar.